แสงสว่างมิรู้ดับ

posted on 25 Jul 2011 03:58 by purplelita  in Nothing
ยิ่งเราหนีอดีตไปไกลเท่าไหร่
มันก็ยิ่งวิ่งตามเราเร็วเท่านั้น
 
ไม่มีใครหนีอดีตได้
 
บางคนเลือกลืม
บางคนเลือกจำ
กระทั่งบางคน ฝังอดีตไว้ในใจ
และกลายเป็นคนใหม่ที่ไม่เหมือนเดิม
เป็นคนที่ดีขึ้น
เป็นคนที่เลวลง
 
ดีสำหรับคนอื่น
แต่ไม่ดีสำหรับตัวเอง
 
ดีสำหรับตัวเอง
แต่ผู้คนประนามหยามเหยียด
 
ไม่ว่าอย่างโดยเนื้อแท้ตัวเราก็คือ"ตัวเรา"
 
บทเรียนจากความเจ็บปวดในอดีต มีค่านัก
แลกมาซึ่งหยาดเลือดและหยดน้ำตา
การสะกดกลั้นเสียงสะอื้น
ทรมานนักหนา
 
 
วันเวลาที่ผ่านไป ทำให้ใจเจ้าเข้มแข็ง
อดีตเป็นเพียงเงา
อนาคตนั้นไซร้ คือแสงสว่างที่มิรู้ดับ
จงก้าวต่อไป  ตราบจนชีพวาย....
 
 
 
 
 
 
 
เป่า ยิ้ง ฉุบ แบบเหมียว ๆ
 
 
คนใจดี:กรรไกร ชนะ กระดาษ!
 
 
 
 
คนใจดี:กระดาษ ชนะ ค้อน !
 
 
 
คนใจดี:ค้อน ...เอ่อ....  
 
คนใจดี: ดีกันน้า...จะไม่แกล้งแล้ว...>_<
 
 
 
 
 
เป็นแมวนี่ก็ลำบากเนอะ จะ เป่า ยิ้ง ฉุบ ยังโดนแกล้งเลย.....555+

edit @ 28 May 2011 23:14:23 by purplelita

edit @ 28 May 2011 23:23:07 by purplelita

เหมียวขมวดคิ้ว

posted on 26 May 2011 22:50 by purplelita  in Comic
แมวตัวนึงชื่อ "เหมียวขมวดคิ้ว"
 
 
ส่วนเขาเป็นคนใจดีคนนึง
 
 
 
เขามักจะมาเล่นกับเหมียวขมวดคิ้วบ่อยๆ
 
 
 
 
บางครั้งอาจจะหวาดเสียวไปบ้าง
 
 
 
 
แต่ก็สนุกดีนะ
 
 
 
 
 
บางครั้งเล่นกันจนเหมียวขมวดคิ้วหลับไปเลย
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
การ์ตูนเรื่องแรกค่ะ ลายเส้นง่ายๆ
 
หวังว่าจะเพลิดเพลินไปกับเจ้าเหมียวขมวดคิ้วนะคะ
 
 
 

edit @ 26 May 2011 23:07:48 by purplelita

edit @ 26 May 2011 23:08:26 by purplelita

edit @ 26 May 2011 23:16:03 by purplelita

พัดลมยักษ์

posted on 19 Apr 2011 11:23 by purplelita  in Diary
 
 
ช่วงสองสามเดือนที่ผ่านมาฉันอยู่ในภาวะสับสน
ในใจมันว้าวุ่น ไม่แน่ใจในความรู้สึก อึกๆอักๆ เหมือนขาดอากาศ
ความรู้สึกนี้เรียกว่าอะไรกันนะ
จวบจนกระทั่งเธอไม่สบาย
ถ้าเป็นเมื่อก่อน คนอื่นไม่สบายก็แค่อวยพรว่า "หายไวๆนะ"
 
แต่กับเธอนอกเหนือจากคำอวยพรแล้ว
ฉันยังอยากแบ่งเบาความป่วยไข้
อยากแบกรับไว้คนเดียว
เธอจะได้สบายมีความสุข
และไปทำหน้าที่ของเธอ
(ไม่เคยอยากแบ่งเบาความป่วยไข้ของใครสักครั้ง)
อยากเห็นเธอหายป่วยไวๆจัง
....
 
ความรู้สึกอยากแบ่งเบาความทุกข์
และแบ่งปันความสุขร่วมกับเธอ
คำตอบมันชัดเจนแล้วว่า  "รัก"
เหมือนมีพัดลมเครื่องยักษ์มาเป่าเอาเมฆหมอกที่รบกวนจิตใจออกไปเลยล่ะ
 
สุดท้าย ถึงรักที่มีให้เธอมันไม่ได้เร่าร้อนอย่างใครๆ แต่โปรดจงรู้ไว้ว่ามันมาจากใจฉัน..
 
 
 
 
 

edit @ 19 Apr 2011 11:32:23 by purplelita

จาก4 ขา เป็น 2 ขา...

posted on 19 Nov 2010 16:28 by purplelita  in Diary
คนเรานั้น แรกเกิดมาก็นอนแบเบาะ
เริ่มคืบเริ่มคลานจนเดินได้
ขนาดเราไม่เคยเดินได้มาก่อน
เรายังพยายามจนเดิน 2 ขาได้
นับประสาอะไรกับชีวิต
ท่องไว้ว่าไม่มีอะไรที่เราทำไม่ได้!!!

ผู้เสียสละของโลกใบนี้

posted on 04 Nov 2010 12:46 by purplelita  in Diary
ช่วงก่อนหน้านี้ฉันนอนไม่หลับเรื้อรัง
กว่าจะหลับก็ล่อไปเกือบสว่าง
หลับในเวลาที่คนทั่วไปตื่น
แล้วตื่นในเวลาที่เข็มยาวและสั้นมาบรรจบกันที่เลขสิบสอง.....
ความทรมานในการพลิกตัวไปมา ยามตีสามตีสี่
ซ้ายที....
ขวาที....
เกิดวงจรอุบาดที่ไม่รู้จบ
วันหนึ่งขณะพลิกตัวอย่างทุกข์ทรมาน ได้ยินเสียงครูดไม้กวาดกับถนน
เอ คนกวาดถนนออกทำงานแล้วรึ..
หยิบมือถือมาดู ตีสี่
ณ ตอนนั้นเกิด ความสำนึกในบุญคุณของคนกวาดถนน  ผู้เสียสละ ขึ้นมา
เวลาตีสี่ ที่คนทัวๆไปกำลังหลับสนิท
เขาต้องลงพื้นที่  กวาด... กวาด.... กวาด.....
กวาดเพื่อขจัดสิ่งต่างๆ ที่เกิดจากความมักง่ายของคนในสังคม
เศษขยะปลิ่วว่อนตามพื้นถนน...
ฝุ่นละอองมากมาย ฟุ้งกระจาย
ท่ามกลางความเห็นแก่ตัวทั้งหลาย
ฟ้าสาง ... แสงสว่างคืบคลานเข้ามา
เมื่อไรจะมีแสงสว่างให้กับเหล่าคนเสียสละบ้าง
สายจาที่ดูหมิ่น ยามไม้กวาดคืบคลานเข้ามาใกล้
ราวกับจะบอกว่าอย่ากวาดฝุ่น เศษซาก มาโดนฉัน
คุณที่ขวางทางไม้กวาดต่างหากที่ควบจะหลบ
มิใช่ใช้สายตาบีบบังคับ ให้ไม้กวาดของผู้เสียสละต้องเบี่ยงหนีคุณไป
เขาก็คนๆหนึ่ง
ทำอาชีพสุจริต
มีศักดิ์ศรีความเป็นมนุษย์เท่าเทียมกับเราทุกคน
จงอย่าเอาเงิน หรือหน้าที่การงานมาวัดค่าของคน
อาชีพนี้ ต่ำต้อยกว่าอาชีพนั้น....?
ใครเป็นคนกำหนดเกณฑ์การตัดสินกัน
ในโลกที่เงินเป็นพระเจ้า
ความคลั่งในวัตถุนิยม
คนจะดีได้นั้นดูที่จิตใจและจริยธรรม....มิใช่หรือ
 

edit @ 4 Nov 2010 13:07:43 by purplelita

มนุษย์พันธุ์ "เสียดาย"

posted on 27 Oct 2010 01:31 by purplelita  in Nothing
มนุษย์เรานี้ชอบมานั่งคิดเสียดาย ในสิ่งที่ตัวเอง ไม่ได้ลงมือทำในอดีต
 
รู้งี้ ตั้งใจเรียนดีกว่า....
รู้งี้ เชื่อพ่อแม่ดีกว่า.....
รู้งี้ ประหยัดเงินดีกว่า....
รู้งี้ อดทนกว่านี้ดีกว่า....
รู้งี้........ฯลฯ.............
 
 
สารพันจะเสียดาย
 
 
ลองคิดดีๆ ที่คุณต้องมานึกเสียดายมันเพราะอะไร
เพราะตอนนั้นคิดว่า....
 
เอาไว้ก่อนน่า...
ขี้เกียจ.....
ช่างมัน ไม่ทำก็ไม่เป็นไร....
ชั้นจะทำแบบนี้ ใครจะทำไม....
ไม่เชื่อหรอก..... (เอาความคิดตัวเองเป็นใหญ่)
 
 
สาเหตุที่ทำให้เกิดความเสียดายทั้งหลายทั้งปวงมันมาจากอะไรกันล่ะ?
 
เพราะ มนุษย์เราชอบทำตามใจตัวเองอย่างไรล่ะ
 
 
แต่การคิดได้ว่าเสียดาย ถือว่าคุณได้รับบทเรียน
 
ความรู้สึกเสียดายตอนนี้เป็นแรงผลักดันคุณ สำหรับการทำสิ่งต่างๆในอนาคต
 
 
เมื่อมีโอกาสจงรีบคว้า......
 
เมื่อยังหนุ่มสาว มีเรี่ยวแรงจงทำงาน.....
 
เมื่อมีคนหวังดี จงฟังเขาเสียบ้าง.....
 
เมื่อมีปัญหา จงพยายามแก้ไข
 
 
แล้วคุณจะไม่ต้องเสียดายกับอะไรอีก ฉันเชื่อแบบนั้นEmbarassed
 
 
 
คนเราทุกคนล้วนมีหน้าที่ของตัวเองที่ต้องกระทำ
แต่ทว่าคนเราทุกคนย่อมมีความฝันด้วยเช่นกัน
ฝันที่จะทำบางสิ่งบางอย่าง
สิ่งที่เป็นยอดปรารถนา เป็นเส้นชัย ที่เราดั้นด้นไขว่ขว้ามัน
 
 
ฤาฝันจะเป็นแค่เพียงความฝัน?
 
 
 
ในชีวิตคนต้องมีสักวัน
วันที่เราต้องเลือก
ระหว่าง......ความฝันกับหน้าที่
 
 
การที่จะทำตามความฝันของตัวเองแล้วละทิ้งหน้าที่
แล้วถูกเรียกว่า  คนเห็นแก่ตัว
 
 
หรือ
ละทิ้งความฝันเพื่อทำหน้าที่ของตัวเอง
แล้วถูกเรียกว่า คนที่รับผิดชอบ
 
 
 
 
ไม่มีคำตอบที่ถูกต้องสำหรับเรื่องนี้
 
เพราะคำตอบของแต่ละคน คนๆนั้นเป็นคนเลือกเอง
 
 
 
มันจะมีหนทางประนีประนอมอะไรบ้าง ที่จะทำให้เส้นขนานนี้มาบรรจบกัน?
 
 
สำหรับบางคนมี
 
แต่สำหรับบางคนมันไม่มี
 
 
ไม่ว่าจะเลือกเส้นทางไหน สิ่งที่อยากให้พึงระลึกไว้เสมอคือ จงมีความสุขกับสิ่งที่ทำเสมอ
 
และอย่าได้เสียใจกับการเลือกของตัวเอง
 

ระบำความคิด

posted on 21 Oct 2010 02:06 by purplelita  in Nothing
อย่าหวังที่จะเป็นเหมือนใคร เพราะเลียนแบบให้ตายมันก็ไม่ใช่เรา
อย่าหวังที่จะไปแทนที่ใคร เพราะคนที่อยู่ตรงนั้นเราไปแทนที่เค้าไม่ได้
ให้ยืนอยู่ ณ ที่ของตัวเอง แล้วเธอจะมีคนมายืนเคียงข้างมากมาย
คนทุกคนมีที่เฉพาะสำหรับ คนสำคัญ อย่าได้หวังจะเป็นคนสำคัญของใคร
แต่ให้มอบที่แห่งนั้นให้คนทุกๆคนที่รักเรา ให้ความสำคัญกับพวกเขาทุกๆคน
สุดท้าย จงเป็นตัวของตัวเอง และเปล่งประกายด้วยความเชื่อมั่นในชีวิต

edit @ 21 Oct 2010 02:07:53 by purplelita

มองย้อนกลับเพื่ออนาคต

posted on 09 Oct 2010 01:41 by purplelita  in Nothing
ในชีวิตคนเรา
สิ่งหนึ่่งที่เราไม่อยากให้มันเกิดขึ้น คือความผิดพลาด
ไม่ว่าจะเกิดเพราะ ความผิดของเรา หรือมีคนอื่นทำกับเรา
ไม่ว่าจะเกิดด้วย ความไม่ตั้งใจ ความไม่รู้ หรือแม้แต่อารมณ์ชั่ววูบ
 
ผลสุดท้ายที่ตามมาคือ ความเจ็บปวด
 
เจ็บปวด ที่กลับไปแก้ไขอะไรไม่ได้
เจ็บปวด ที่ขาดสติ
เจ็บปวด เพราะจมอยู่กับอดีต
เจ็บ ที่ก้าวต่อไปไม่ได้
บางคนเจ็บเพราะ แม้แต่จะให้อภัยตัวเองก็ทำไม่ได้
 
เรามองย้อนกลับไปมองความผิดพลาดในอดีตได้
แต่ไม่อาจแก้ไขอะไรได้
นอกเสียจาก ยอมรับมัน
ให้อภัยและปล่อยวาง
หลุดพ้นจากความเจ็บปวด
และก้าวต่อไปด้วยความแข็งแกร่ง
ก้าวอย่างระวัง เพื่อไม่ให้เกิดเรื่องผิดพลาดอีก.....