Diary

พัดลมยักษ์

posted on 19 Apr 2011 11:23 by purplelita  in Diary
 
 
ช่วงสองสามเดือนที่ผ่านมาฉันอยู่ในภาวะสับสน
ในใจมันว้าวุ่น ไม่แน่ใจในความรู้สึก อึกๆอักๆ เหมือนขาดอากาศ
ความรู้สึกนี้เรียกว่าอะไรกันนะ
จวบจนกระทั่งเธอไม่สบาย
ถ้าเป็นเมื่อก่อน คนอื่นไม่สบายก็แค่อวยพรว่า "หายไวๆนะ"
 
แต่กับเธอนอกเหนือจากคำอวยพรแล้ว
ฉันยังอยากแบ่งเบาความป่วยไข้
อยากแบกรับไว้คนเดียว
เธอจะได้สบายมีความสุข
และไปทำหน้าที่ของเธอ
(ไม่เคยอยากแบ่งเบาความป่วยไข้ของใครสักครั้ง)
อยากเห็นเธอหายป่วยไวๆจัง
....
 
ความรู้สึกอยากแบ่งเบาความทุกข์
และแบ่งปันความสุขร่วมกับเธอ
คำตอบมันชัดเจนแล้วว่า  "รัก"
เหมือนมีพัดลมเครื่องยักษ์มาเป่าเอาเมฆหมอกที่รบกวนจิตใจออกไปเลยล่ะ
 
สุดท้าย ถึงรักที่มีให้เธอมันไม่ได้เร่าร้อนอย่างใครๆ แต่โปรดจงรู้ไว้ว่ามันมาจากใจฉัน..
 
 
 
 
 

edit @ 19 Apr 2011 11:32:23 by purplelita

จาก4 ขา เป็น 2 ขา...

posted on 19 Nov 2010 16:28 by purplelita  in Diary
คนเรานั้น แรกเกิดมาก็นอนแบเบาะ
เริ่มคืบเริ่มคลานจนเดินได้
ขนาดเราไม่เคยเดินได้มาก่อน
เรายังพยายามจนเดิน 2 ขาได้
นับประสาอะไรกับชีวิต
ท่องไว้ว่าไม่มีอะไรที่เราทำไม่ได้!!!

ผู้เสียสละของโลกใบนี้

posted on 04 Nov 2010 12:46 by purplelita  in Diary
ช่วงก่อนหน้านี้ฉันนอนไม่หลับเรื้อรัง
กว่าจะหลับก็ล่อไปเกือบสว่าง
หลับในเวลาที่คนทั่วไปตื่น
แล้วตื่นในเวลาที่เข็มยาวและสั้นมาบรรจบกันที่เลขสิบสอง.....
ความทรมานในการพลิกตัวไปมา ยามตีสามตีสี่
ซ้ายที....
ขวาที....
เกิดวงจรอุบาดที่ไม่รู้จบ
วันหนึ่งขณะพลิกตัวอย่างทุกข์ทรมาน ได้ยินเสียงครูดไม้กวาดกับถนน
เอ คนกวาดถนนออกทำงานแล้วรึ..
หยิบมือถือมาดู ตีสี่
ณ ตอนนั้นเกิด ความสำนึกในบุญคุณของคนกวาดถนน  ผู้เสียสละ ขึ้นมา
เวลาตีสี่ ที่คนทัวๆไปกำลังหลับสนิท
เขาต้องลงพื้นที่  กวาด... กวาด.... กวาด.....
กวาดเพื่อขจัดสิ่งต่างๆ ที่เกิดจากความมักง่ายของคนในสังคม
เศษขยะปลิ่วว่อนตามพื้นถนน...
ฝุ่นละอองมากมาย ฟุ้งกระจาย
ท่ามกลางความเห็นแก่ตัวทั้งหลาย
ฟ้าสาง ... แสงสว่างคืบคลานเข้ามา
เมื่อไรจะมีแสงสว่างให้กับเหล่าคนเสียสละบ้าง
สายจาที่ดูหมิ่น ยามไม้กวาดคืบคลานเข้ามาใกล้
ราวกับจะบอกว่าอย่ากวาดฝุ่น เศษซาก มาโดนฉัน
คุณที่ขวางทางไม้กวาดต่างหากที่ควบจะหลบ
มิใช่ใช้สายตาบีบบังคับ ให้ไม้กวาดของผู้เสียสละต้องเบี่ยงหนีคุณไป
เขาก็คนๆหนึ่ง
ทำอาชีพสุจริต
มีศักดิ์ศรีความเป็นมนุษย์เท่าเทียมกับเราทุกคน
จงอย่าเอาเงิน หรือหน้าที่การงานมาวัดค่าของคน
อาชีพนี้ ต่ำต้อยกว่าอาชีพนั้น....?
ใครเป็นคนกำหนดเกณฑ์การตัดสินกัน
ในโลกที่เงินเป็นพระเจ้า
ความคลั่งในวัตถุนิยม
คนจะดีได้นั้นดูที่จิตใจและจริยธรรม....มิใช่หรือ
 

edit @ 4 Nov 2010 13:07:43 by purplelita