เราหาความฝันไม่เจอจริงหรือ?
ตอนเด็กๆ คำถามclassic ที่ทุกคนต้องเจอคือ "โตขึ้นหนูอยากเป็นอะไร?"
บรรดาเด็กน้อยตาใส ยื้อแย่งกันยกมือ เพื่อตอบเป็นคนแรก
อยากเป็น.......คะ/ครับ !!!!
คำตอบมันผุดขึ้นมาว่องไว
ยิ่งเราอายุมากขึ้น โลกแห่งความจริงตรงหน้า สิ่งต่างๆที่เราพบพาน
กลับทำให้ความฝันสมัยเด็กของหลายๆคนถูกขยำทิ้งไป
หลายคนเปลี่ยนความฝันบ่อยพอๆกับเปลี่ยนมือถือ
หลายคนไต่ไปถึงยอดเขาแห่งความฝัน จนถึงจุดยอด
หลายคนยังไม่รู้ว่าตัวเองชอบอะไร เขาเหล่านั้นไม่กล้าที่จะฝัน
เรามักเลือกเดินทางที่ปลอดภัย
เอาความฝันเก็บ ล็อคเอาไว้ในหีบ แล้วบอกกับตัวเองว่าไม่มีทางหรอกที่ฝันจะเป็นจริง
เคยมีข่าวว่าคุณยายวัยแปดสิบ ลงทะเบียนเรียนที่มหาวิทยาลัยรามคำแหง
นักข่าวถามว่า แก่แล้วนะยาย ทำไมมาเรียนล่ะ
ยายยิ้ม แล้วตอบด้วยเหตุผลง่ายๆว่า
ยายไม่เคยได้เรียนตอนเด็กๆ ความรู้น้อย เลยใฝ่ฝันที่จะเรียนสูง พอยายมีโอกาส ยายก็มาเรียนนี่ล่ะ
กลายเป็นว่า ยายเป็นนักศึกษาที่แก่ที่สุดของมหาวิทยาลัยรามคำแหง
อยากจะบอกกับทุกๆคน โอกาสที่เราว่าไม่มา ไม่ใช่ว่ามันไม่มี
ถ้ายังไม่มีโอกาส ก็จงสร้างโอกาสขึ้นมาเอง
ให้ความฝันนั้นเป็นแรงผลักดันเรา
ความรู้ ทักษะที่เรายังมีไม่พอ ก็จงฝึกฝน
ทำตัวเองให้เพียบพร้อม เหมาะสมกับความฝันอันทรงค่านั้น
ท้ายที่สุด ไม่ว่าความฝันจะเป็นจริงหรือไม่
อย่างน้อยเราก็ได้เคย ล้มลุกคลุกคลาน ต่อสู้เพื่อความฝัน
มิใช่ ถอนใจไปวันๆ เพียงเพื่อที่จะดูถูกตัวเอง
ร้องไห้ด้วยความเสียดายที่ไม่พยายามกับร้องไห้ด้วยความปิติในความสำเร็จมันต่างกัน
ด้วยใจรักค่ะ
Purplelita 
