purplelita

เราหาความฝันไม่เจอจริงหรือ?

ตอนเด็กๆ คำถามclassic ที่ทุกคนต้องเจอคือ "โตขึ้นหนูอยากเป็นอะไร?"

บรรดาเด็กน้อยตาใส ยื้อแย่งกันยกมือ เพื่อตอบเป็นคนแรก

อยากเป็น.......คะ/ครับ !!!!

คำตอบมันผุดขึ้นมาว่องไว 

ยิ่งเราอายุมากขึ้น โลกแห่งความจริงตรงหน้า สิ่งต่างๆที่เราพบพาน

กลับทำให้ความฝันสมัยเด็กของหลายๆคนถูกขยำทิ้งไป

หลายคนเปลี่ยนความฝันบ่อยพอๆกับเปลี่ยนมือถือ

หลายคนไต่ไปถึงยอดเขาแห่งความฝัน จนถึงจุดยอด 

หลายคนยังไม่รู้ว่าตัวเองชอบอะไร เขาเหล่านั้นไม่กล้าที่จะฝัน

เรามักเลือกเดินทางที่ปลอดภัย

เอาความฝันเก็บ ล็อคเอาไว้ในหีบ แล้วบอกกับตัวเองว่าไม่มีทางหรอกที่ฝันจะเป็นจริง

 เคยมีข่าวว่าคุณยายวัยแปดสิบ ลงทะเบียนเรียนที่มหาวิทยาลัยรามคำแหง

นักข่าวถามว่า แก่แล้วนะยาย ทำไมมาเรียนล่ะ

ยายยิ้ม แล้วตอบด้วยเหตุผลง่ายๆว่า

ยายไม่เคยได้เรียนตอนเด็กๆ ความรู้น้อย เลยใฝ่ฝันที่จะเรียนสูง พอยายมีโอกาส ยายก็มาเรียนนี่ล่ะ

กลายเป็นว่า ยายเป็นนักศึกษาที่แก่ที่สุดของมหาวิทยาลัยรามคำแหง

อยากจะบอกกับทุกๆคน โอกาสที่เราว่าไม่มา ไม่ใช่ว่ามันไม่มี

ถ้ายังไม่มีโอกาส ก็จงสร้างโอกาสขึ้นมาเอง

ให้ความฝันนั้นเป็นแรงผลักดันเรา

ความรู้ ทักษะที่เรายังมีไม่พอ ก็จงฝึกฝน

ทำตัวเองให้เพียบพร้อม  เหมาะสมกับความฝันอันทรงค่านั้น

ท้ายที่สุด ไม่ว่าความฝันจะเป็นจริงหรือไม่

อย่างน้อยเราก็ได้เคย ล้มลุกคลุกคลาน ต่อสู้เพื่อความฝัน

มิใช่ ถอนใจไปวันๆ เพียงเพื่อที่จะดูถูกตัวเอง

ร้องไห้ด้วยความเสียดายที่ไม่พยายามกับร้องไห้ด้วยความปิติในความสำเร็จมันต่างกัน

ด้วยใจรักค่ะ

Purplelita

ความทรงจำของเรานั้นเป็นสิ่งล้ำค่านัก
ไม่ว่าจะสุข เศร้า เพียงใด ก็จดจำได้ทุกเรื่อง
สำหรับฉัน ความทรงจำที่มีค่าคือความทรงจำเกี่ยวกับเรื่องดีๆ
สำหรับความทรงจำร้ายๆ มันก็แค่รอยด่างบนรูปถ่าย
เราสามารถมองรอยด่างนั้นให้สวยงามได้
เพราะภาพถ่ายทั้งใบก็ยังอยู่
เป็นสิ่งย้ำเตือนใจเรา
เราจึงไม่ควรไปใส่ใจกับรอยด่างเล็กๆ

เหมือนกับความทรงจำของคน ยิ่งเป็นเรื่องเกี่ยวกับคนสำคัญ
ความทรงจำนั้นย่อมล้ำค่า ประเมิณค่ามิได้
นับประสาอะไรกับการพยายามลืมความทรงจำที่มีค่านั้นเล่า
หากลืมไมได้
ก็จงสร้างความทรงจำดีๆเรื่องใหม่ ให้อยู่ร่วมกับความทรงจำเรื่องเก่า
มิใช่พยายาที่จะลืม
สุดท้ายต้องทนทุกข์ทรมาน กับสิ่งที่ทำไม่ได้
เพื่ออะไรกัน...

มันขึ้นอยู่กับคุณแล้วว่าจะเลือกทางไหน

edit @ 7 Jul 2010 01:40:07 by purplelita

อวัยวะของคนเราทุกส่วน ถูกควบคุมโดยสมอง

กระเพาะ มือ เท้า ปอด ตับ ไต หัวใจ

หัวใจ...

ถูกสมองควบคุมให้ทำงาน แต่มันเป็นจอมกบฏ

หัวใจยอมให้ ความรู้สึก มาควบคุม

ปลิวไหวไปตามความรู้สึก

ทั้งอ่อนแอ เข้มแข็ง สุข ทุกข์

เรื่องที่เกิดขึ้น สมองฉันเข้าใจนะ

แต่หัวใจมันไม่ยอมรับ

เพราะสมองฉันคือเหตุผล แต่หัวใจคือความรู้สึก

คงจะเป็นได้เพียงน้องสาวเท่านั้นล่ะ

ขอขอบคุณทุกเรื่องดีๆที่เคยมีต่อกันนะคะ

พี่ชายที่แสนดีของฉัน

จะคอยเป็นห่วงพี่อยู่ที่มุมนี้ ตลอดไป....

edit @ 29 Jun 2010 23:04:22 by purplelita

edit @ 29 Jun 2010 23:06:29 by purplelita

สำหรับคนที่รักและทุ่มเทกับใครคนนึงมาก ๆ

ฉันอยากจะเตือนเธอว่า เมื่อถึงวันที่ทุกอย่างจบสิ้น

สิ่งที่เหลืออยู่ มันจะติดอยู่ในใจเรา

ซึ่งแต่ละคนจะรู้สึกไม่เหมือนกัน

สำหรับฉันนั้น ความรู้สึกที่เหลืออยู่ มันคือ สูญญากาศ ที่ว่างเปล่า

แต่ฉันได้เดินต่อไปแล้ว

ก้าวข้ามทะลุผ่านสูญญากาศไป

ขอให้คนที่ยังยึดติดอยู่กับอดีต พบกับหนทางอันสดใส

ทางที่เธอจะเดินไปอย่างมั่นใจ

ไม่ว่าทางสายนั้นจะเดินไปตัวคนเดียว

หรือมีผู้ร่วมเดินทางด้วยก็ตามที่

edit @ 28 Jun 2010 13:48:33 by purplelita

edit @ 28 Jun 2010 13:50:56 by purplelita

เมื่อก่อนฉันเป็นคนที่มองทุกสิ่งเป็นเรื่องยาก

พอมีมุมมองด้านลบแบบนั้นแล้ว

ทำให้ไม่มีกะจิตกะใจจะต่อสู้กับอุปสรรค

ท้อแท้ เหนื่อยหน่าย ไปวันๆ

หลังจากเจอเรื่องแย่ๆ หลายครั้งหลายครา

มานั่งคิด เกิดความคิดว่า ทำไมเราไม่มองให้มันง่ายล่ะ

มองอุปสรรคให้สนุก มองให้มันเป็นสิ่งท้าทาย

แล้วสู้มัน...

ปรากฏว่า จากคนที่เคยเครียดและใจเสาะ จนเป็นซึมเศร้า

กลายเป็นคนบ้างาน บ้าพลัง ลั่นล้าสุดขีด แถมไม่กลัวอะไรทั้งนั้น

ผลจากการมองอะไรในแง่บวกเป็นแบบนี้นี่เอง...

การเปลี่ยนมุมมอง เป็นการเปลี่ยนชีวิตฉันไปอย่างถาวร

มาลองเปลี่ยนความคิดกันเถอะ เริ่มจากการมองว่า

ยาก = ง่าย

แล้วชีวิตคุณจะเจอสิ่งดีๆอีกมาก